Op vrijdag zeventien oktober 1997, nu bijna tien jaar geleden, sliep ik uit. Ik was even daarvoor ziek geweest en had wel wat rust nodig. Daarnaast liep het relationeel allemaal niet zo lekker dus ik verkoos een rustige dag te hebben.
Afgelopen januari en februari heb ik deelgenomen aan een lotgenotengroep voor nabestaanden na zelfdoding. De bijeenkomsten werden begeleid door iemand die zelf ook nabestaande is. Het was een klein groepje. Ik was er samen met twee andere moeders, die ook, net als ik, hun dochter door zelfdoding verloren hebben. .
Nou hier zit ik dan.... heb zojuist een mail ontvangen dat ik ben toegevoegd
aan de groep nabestaande van zelfdoding. Ik weet eigenlijk niet zo goed waar
ik zal beginnen, wil namelijk zoveel verschillende dingen zeggen,
vragen en vooral ook doen.
Zal maar beginnen denk ik met wat feiten
misschien gaat dan de rest vanzelf.....
Tja,............waar zal ik eens beginnen.
Ik ben in 1963 geboren in een klein plaatsje in Noord Brabant en op gegroeid met een vader en een moeder.....
Mijn zoon Jeroen,25 jaar,heeft zichzelf opgehangen in zijn kamer in Arnhem. Ik was al enkele dagen ongerust,voelde iets wat niet klopte.Het gevoel werd sterker,ook op mijn telefoontjes naar hem of sms’jes werd niet gereageed.
Ik wil zoveel vertellen in een adem want het is ook zoveel!!!! Ik ga er eens rustig voor zitten en het komt wel vanzelf..
Hallo ik ben Els en heb 2 Mei 2007. Mijn man Frank 57 jaar, verloren door zelfdoding .
Ja, kom ik in de kategorie 'overige' terecht. Jammer, want dat geeft weer eens goed aan hoe dat voelt : de ex zijn van een man die zelfmoord gepleegd heeft.
Het was op een vrijdag aan het eind van de middag. Bijna anderhalf jaar geleden. Mijn vader had mij gebeld, maar mijn telefoon stond uit. Ik was even gaan slapen. Voelde me niet lekker.