Mijn tenen zijn even leeg

Vandaag is Lucas er weer. 's Ochtends had hij gezwommen met een vriendje en ik haalde hem daar op. Kort daarvoor had ik een man aan de telefoon, nabestaande, en die was danig op zoek naar hulp. Ik heb voor hem gebeld met een instantie in zijn woonplaats en weer gemerkt hoe het werkt in de reguliere gezondheidszorg.

U wilt meneer X spreken? Die is er niet.
- (ik) Wanneer dan wel
Hele dag niet
- (ik) en morgen?
Morgen wel
- (ik) dus vandaag geen hulp voor nabestaanden?
Het spijt mij zeer meneer
- (ik) mij ook. Ik ben blij dat ik bel en niet die man voor wie ik dit op dit moment doe. Die man was al lang boos geworden
Dat begrijp ik meneer..

Ach... zo gaat het. De mevrouw die ik aan de telefoon had van de betreffende instantie begreep me ook wel. Wat me stoort is (en ik heb een verkorte weergave van het gesprek gegeven) dat je een instantie belt en dan via drie doorverwijzingen uiteindelijk met een receptie wordt verbonden die ook van toeten noch blazen weet. Wat ik mis een enige mate van klantgerichtheid, enige mate van meevoelen met een mens in nood die misschien aan de andere kant van de lijn zit. Ik haak niet af in zo'n gesprek, maar ik weet zeker dat de man voor wie ik belde de hoorn er al op had gegooid. Er valt nog een wereld te winnen....
Maar goed. Daarna haalde ik Lucas op en die weer zweeg weer in alle talen. Als opvoeder en als vader kan ik daar wel mee uit de voeten, maar als mens nu even niet. Ik zal jullie de details besparen (en vooral ook mezelf die details besparen) maar ik was even niet zo'n goede pedagogische vader vanmiddag. Vanaf het moment dat zijn moeder en ik niet meer samenwoonden heb ik voor hem moeten vechten en dat vechten duurt tot op de dag van vandaag. Ik doe mijn best om een goede vader te zijn, maar ik ben en kan niet alles en ik heb er ook niet de tijd voor. Maar dat laatste is bullshit: ik kan gewoon niet alles. Ben geen vader die er makkelijk een hele middag op los "lego-t". Ben best leuk met kinderen (heel leuk zelfs, al zeg ik het zelf) maar dat zit 'm niet in mijn speelvaardigheden. En dat wordt fijngevoelig opgemerkt door Lucas.

Dus terwijl ik mijn vrije tijd besteed aan nabestaanden na zelfdoding, mede om de geschiedenis enige zin te geven, wordt ik als het gaat om de toekomst genadeloos afgeserveerd als niet-spelende en dus niet leuke vader. En op zo'n moment moet het allemaal uit mijn tenen komen. En die waren net even leeg.

Later hebben we het maar 's besproken zoals het een goede vader en zijn achtjarige zoon betaamt. Toen wat knuffels, en een paar keer "ik hou van jou lieve jongen", en daarna hebben we samen gekookt. En na het eten hebben we gedaan wat wel wél samen delen: samen naar Animal Planet en NCG gekeken. We genieten beiden van die filmpjes over dieren die we nog nooit in het echt hebben gezien en waarschijnlijk ook niet zullen zien. Voor Lucas was het allemaal weer goed, we lagen knus op de bank, en voor mij was het dus ook weer goed. Hij heeft geen last van wat gebeurd is, van geschiedenis. Hij heeft alleen maar toekomst. Je zou kunnen zeggen dat dat logisch is, gezien zijn leeftijd. Je zou ook kunnen zeggen dat het wijsheid is.

Voor een ieder die dit leest: ik wens jullie de wijsheid toe die ik vandaag aangereikt kreeg van een jochie van acht. Toekomst, berg je. Ik kom eraan...