Innemen en innemendheid

Afgelopen donderdag gaf ik een lezing in Groningen. Door het slechte weer was ik een paar minuten voor aanvang pas aanwezig en dus te weinig tijd voor het opbouwen. Uiteindelijk een kwartier te laat begonnen maar dat was gelukkig geen probleem voor de aanwezigen.
In de lezing probeer ik altijd zo zorgvuldig mogelijk mijn woorden te wegen. Zelfdoding bijvoorbeeld is een woord wat ik me heb aangeleerd omdat zelfmoord zo agressief klinkt. Dit terwijl ikzelf het woord zelfdoding weer wat kil vind klinken, wat afstandelijk. Begin dit jaar zat er bij een lezing iemand die vond dat ik het woord zelfdoding niet mocht gebruiken.... dan wordt het dus wel moeilijk... Maar goed, ik heb geprobeerd om andere woorden te kiezen en uiteindelijk was deze man erg tevreden over de bijeenkomst. Terug naar Groningen. Na de pauze, hadden we het over de lengte van een rouwproces. Ik vertelde dat dat zo maar meer dan vijf jaar kon duren, dus als het rouw na zelfdoding betreft "kun je daar wel een paar weken bij optellen, daar kun je vergif op innemen..." Ik draaide me om en liep naar mijn pc en ik schrok van wat ik daarjuist had gezegd. Achter me bij de aanwezigen wat gelach. Ik draaide me om en zei onmiddellijk dat het er zomaar uitfloepte en dat ik er zelf van schrok. De aanwezigen bleven een beetje doorlachen. Ze namen het me niet kwalijk, godzijdank.

Deze week reageerde ik ook op een mail die ik had gekregen van een nabestaande. Dit doe ik vaak vanuit mijn gevoel: mijn ervaring is dat als je het goed bedoelt het ook wel zo overkomt. Dat was nu niet het geval en een bozige mail van de nabestaande was het resultaat.

Ergens in Groningen heeft iets mij gered wat mij in de mail in de steek heeft gelegenheid. Dat zal wel de innemendheid zijn geweest. Denk ik. Hoop ik. Mij is blijkbaar niets menselijks vreemd.