Samen
Onlangs twee uur zitten skypen met Fred. Webcam erbij, dus we konden elkaar zien roken en drinken. Korte onderbrekingen door Fred: even naar Loontje.. ben zo terug... even biertje pakken... zo terug. Korte onderbreking door Ton: even grappa inschenken...zo terug... even sigaretje maken... zo terug.
Zo gaat het dus, achter de schermen van Snap Jij Het. Achter de schermen vormen Fred en ik geen eenheid. Ik ben eigenwijs en hij is een drammer. Wie me het verschil kan uitleggen mailt me maar. Het is natuurlijk wel helder dat mijn eigenwijsheid niet zozeer een probleem is, maar wel zijn drammerigheid... Ik geef een voorbeeld. Paulien (een zeer trouwe en waardevolle deelnemer aan het forum) had gesuggereerd dat er een ontmoetingsdag zou moeten komen. Fred en ik spraken daarover met hem, op de Skype. Ik suggereerde wat locaties, waaronder rouwcentra van uitvaartorganisaties waar ik vaak lezingen voor geef. Fred protesteerde, want het zou niet passen bij ons. We moeten ons daar los van maken vindt hij, want we zijn snapjijhet. Terwijl ik zoek ben naar goedkope locaties van organisaties die ons gunstig gezind zijn om de kosten te drukken.
Natuurlijk heb ik gelijk: de kosten zijn belangrijk, en het groeit ons niet op de rug. Maar hij heeft gelijker (jaja... neologismen... ik schud ze zo uit mijn mouw). Wij staan niet voor de uitvaartcentra, voor de dood... voor afscheid... wij staan voor hoop, kracht, voor opnieuw beginnen, voor een hernieuwd samenzijn, voor begin, niet voor einde... We staan ook voor pijn, voor verdriet. Natuurlijk. Kijk, lees het forum. Voel de verhalen, voel het leed. Maar we staan ook voor de kracht om er iets van proberen te maken. En kijk daarvoor ook maar op het forum. Iedereen die zich daarvoor inzet, de wil om er iets van te maken. De wil, ondanks misverstanden, om elkaar te helpen. De wil tot "samen", elkaar helpen, ondersteunen. Ook dat lees je in het forum.
Dat laatste is waarschijnlijk wat heeft ontbroken bij degenen die ons hebben verlaten. Het gevoel dat je er samen uit kunt komen, dat samenwerken, samen voelen, leidt tot meer in het leven. Dat de ander je kan helpen ondanks een diep gevoel dat je kunt hebben dat niemand je kan helpen.
Afgelopen dinsdag had ik de laatste bijeenkomst van de eerste lotgenotengroep die ik heb begeleid. Het was wederom een goede, waardevolle bijeenkomst. Evaluatief was iedereen tevreden, en iedereen had ervaren hoe goed het was om met anderen te spreken en te "doen" over het rouwen na zelfdoding. Ikzelf heb ook mogen ervaren hoe prettig het was de lotgenotengroep te begeleiden samen met Wim (van de stichting Humanitas).
We gaan naar de donkere dagen voor kerst. Ik hoop dat iedereen die dit leest het "samen" gevoel heeft in deze dagen.
Zo gaat het dus, achter de schermen van Snap Jij Het. Achter de schermen vormen Fred en ik geen eenheid. Ik ben eigenwijs en hij is een drammer. Wie me het verschil kan uitleggen mailt me maar. Het is natuurlijk wel helder dat mijn eigenwijsheid niet zozeer een probleem is, maar wel zijn drammerigheid... Ik geef een voorbeeld. Paulien (een zeer trouwe en waardevolle deelnemer aan het forum) had gesuggereerd dat er een ontmoetingsdag zou moeten komen. Fred en ik spraken daarover met hem, op de Skype. Ik suggereerde wat locaties, waaronder rouwcentra van uitvaartorganisaties waar ik vaak lezingen voor geef. Fred protesteerde, want het zou niet passen bij ons. We moeten ons daar los van maken vindt hij, want we zijn snapjijhet. Terwijl ik zoek ben naar goedkope locaties van organisaties die ons gunstig gezind zijn om de kosten te drukken.
Natuurlijk heb ik gelijk: de kosten zijn belangrijk, en het groeit ons niet op de rug. Maar hij heeft gelijker (jaja... neologismen... ik schud ze zo uit mijn mouw). Wij staan niet voor de uitvaartcentra, voor de dood... voor afscheid... wij staan voor hoop, kracht, voor opnieuw beginnen, voor een hernieuwd samenzijn, voor begin, niet voor einde... We staan ook voor pijn, voor verdriet. Natuurlijk. Kijk, lees het forum. Voel de verhalen, voel het leed. Maar we staan ook voor de kracht om er iets van proberen te maken. En kijk daarvoor ook maar op het forum. Iedereen die zich daarvoor inzet, de wil om er iets van te maken. De wil, ondanks misverstanden, om elkaar te helpen. De wil tot "samen", elkaar helpen, ondersteunen. Ook dat lees je in het forum.
Dat laatste is waarschijnlijk wat heeft ontbroken bij degenen die ons hebben verlaten. Het gevoel dat je er samen uit kunt komen, dat samenwerken, samen voelen, leidt tot meer in het leven. Dat de ander je kan helpen ondanks een diep gevoel dat je kunt hebben dat niemand je kan helpen.
Afgelopen dinsdag had ik de laatste bijeenkomst van de eerste lotgenotengroep die ik heb begeleid. Het was wederom een goede, waardevolle bijeenkomst. Evaluatief was iedereen tevreden, en iedereen had ervaren hoe goed het was om met anderen te spreken en te "doen" over het rouwen na zelfdoding. Ikzelf heb ook mogen ervaren hoe prettig het was de lotgenotengroep te begeleiden samen met Wim (van de stichting Humanitas).
We gaan naar de donkere dagen voor kerst. Ik hoop dat iedereen die dit leest het "samen" gevoel heeft in deze dagen.
geplaatst door Ton op
23:19
1 reacties:
Hoi Ton,
Mooie tekst. Ik sta weer te kijken van de openheid, zelfs over je bedrijfsvoering. Ik heb geaarzeld om MIJN idee op het forum te plaatsen, maar heb bedacht niet bang te zijn en de filosofie van jullie geest na te volgen.
Vandaag naar school geweest en weer meer volhard in mijn plannen geraakt. Ik krijg gelijk een schuldgevoel naar mijn partner toe. Waar gaat dit naartoe? Hij is een van degenen die me stimuleert op dit pad. Dit weekend zie ik hem niet. Ik woon nog in Amersfoort, hij in Noord Holland. Een weekend voor mezelf, voor Sjoerd? Nee, voor mezelf.
Mijn vriend zei me trouwens dat ik degene was die inderdaad zoals jij, toen ik je aan de telefoon had, zei, al zoekende wie ik was: degene die de ander in spiegel zag (lezing Alkmaar november).
Volgens mij was ik degene die bang was met de electrische tandenborstel te poetsen, omdat ik anders bang was dat ik mijn overleden vriend niet zou horen komen aanlopen (snap je het nog?)
Zojuist Carla (den Hartog) gebeld. Internet ligt er bij haar uit, haar levenswerk, daar kan ze niet bij.
Mijn stuk wil ik netjes aan je sturen, zoals je stuurde. Ik ben goed in informatie verzamelen en onderzoek doen, maar ik moet ook een begroting en pr maken. Mijn schoonzus zou een kaartje kunnen ontwerpen, iets voor ontwerp.
Een begroting, misschien wil mijn vriend meehelpen. Ik zal hem eens bellen.
Nou, groeten en fijne kerst alvast.
Karen Peters
Een reactie plaatsen
Links naar dit bericht:
Een koppeling maken
<< Startpagina