Zuylen

Zuylen is een uitvaartondernemingen die ook lezingen organiseert, maar dan andere dan die ik "gebruikelijk" doe. Ze hebben in de regel de wat grotere namen uit het vak en het feit dat ik me daartussen zag staan streelde mijn ego, maar bezorgde me ook wel de zenuwen. Omdat de kans bestond dat er enkele honderden bezoekers zouden komen moest ik mijn verhaal ook drastisch aanpassen, want het normaal gesproken interactieve karakter van een bijeenkomst zou ik gegeven deze grote groep niet kunnen handhaven. Kortom: flink wat gesleuteld aan de lezing en op hoop van zegen naar Breda.

Gelukkig begon de zondag goed: een stralend blauwe hemel (mams kijkt dan mee...) Op de heenweg tweemaal misgereden (de TonTon zat aan het stuur...) en dus 20 minuten later dan ik wilde.... Marion was mee, maar verwerkte naast me de kater van de avond ervoor (PWC gala...) door een diepe slaap... enfin.. uiteindelijk toch aangekomen en nog genoeg tijd om de spullen op te bouwen.

Belangrijk, cruciaal bij een lezing is mijn gevoel wat ik heb bij de ontvangst. George (de uitvaartbegeleider van Zuylen die het op zich heeft genomen deze lezingen te organiseren) stond me op te wachten en ook dat moment voelde goed. (overigens, en verder volledig irrelevant, en vooral mijn advies niet opvolgen: bel die man eens op! Hij heeft een prachtige stem! Lijkt zo uit een radioprogramma gekropen. Ik zou willen dat mijn stem zo prachtig sonoor klonk). Bij het opbouwen van mijn spulletjes ook overlegd met de man van het geluid: Dré. Musicus, maar niet te beroerd om op de vrije zondag aan de knoppen te zitten. Dré belichaamt het archetype van de pianist: grote zwarte -beetje warrige, krullen, pretoogjes en een soort fluwelen pak wat je bij Setpoint niet zou tegenkomen. Je ziet hem langzaam voorover vallen in de vleugel wanneer hij al spelend zelf wegdrijft op Chopin. Archetype Dré blijkt getrouwd te zijn met het archetype van een kunstenares die ook aanwezig was. Daarnaast ook andere medewerkers van Zuylen voor de ontvangst van de bezoekers, een boekhandel toont boeken, kortom: hier is men serieus bezig.

Serieus is niet het enige. Ook de aankleding van de ruimte. Het kaarsje dat terloops, maar wel voorbedacht wordt aangestoken, de muziek (Satie, gymnopedies als ik het goed heb) voor een uiteindelijk serene sfeer. Als dat er is, en de voorbereiding is zo, dan zijn alle voortekenen goed.


Enfn, bij het begin van de lezing, zelf wat grappen gemaakt over de wireless microfoon met de zaal en doordat iedereen daar eigenlijk door alle voorbereiding van de organisator in rust en veiligheid zit, is de sfeer goed. Goed is open, enigszins gewijd. Mijn grap over de microfoon breekt de spanning die iedereen toch wel voelt.

De lezing ging goed: ik had veel van de informatie "versierd" met foto's, beelden van internet om zo betekenis te geven aan zelfdoding en rouw na zelfdoding. Daarnaast kon ik ook de slag maken naar het rouwen-met-hoop-omgeven. Dit terwijl de bezoekers ook hun verhaal (of stukjes) konden doen, met al het verdriet dat er ook in die verhalen zit. En in de pauze: muziek van Wim Mertens... wat wil je nog meer...

En naderhand met alle Zuylen medewerkers een broodje in een aparte ruimte, wijntje erbij, napraten oftewel: gewoon gezellig, gemoedelijk, knus bijna. Met moeite kon ik me losmaken uit mijn stoel terug te gaan naar Nijmegen. En nu, enkele dagen later, kijk ik er met een heel warm gevoel op terug. Een zeer geslaagde dag voor mij en hopelijk voor iedereen die er aanwezig was.