Gewoon doorlopen

Ik ga jullie (nog niet) vermoeien met de ellende van de afgelopen maanden (site, prive). Dat zal de komende blogs vanzelf wel doordruppelen en ik heb geen zin in een klaagzang daarover, dat spreid ik liever...
Ondanks alles heb ik vandaag, nadat ik Lucas naar school had gebracht, mijn eerste stappen richting de vierdaagse gezet. Samen met Willy (bijna 25 jaar ouder dan ik, maar ervaren vierdaagse loper) de "Ronde van Helmond" gelopen. Al na 1 kilometer realiseerde ik me dat zijn tempo tegen het barbaarse aan was... "Is dit het vierdaagsetempo?" vroeg ik. "Nou, normaal..." zei hij (en ik was even gerustgesteld), "gaat het wel ietsje sneller"(en daar ging dat aangename gevoel....). En omdat ik het nu laat is terwijl ik dit typ, en omdat mijn knieën en spieren mij informeren over mijn ongetraindheid, en omdat onder beide hakken fraaie blaren zitten, laat ik het hier even bij. Maar met die vierdaagse zijn we nog niet klaar.
Wat zouden jullie zeggen van een vierdaagse, met op de intocht een een stuk of wat deelnemers in een "Snapjijhet?" T-shirt?En wie is Willy, buiten het feit dat ie wat ouder is en vaker vierdaagses liep? Ik hou jullie op de hoogte... Via Willy heb ik in ieder geval een weer de mogelijkheid gekregen iets over rouw na zelfdoding te kunnen vertellen voor een groep van pakweg 40 personen. Wordt dus vervolgd...

P.S. O ja... ik heb Marion toegezegd volgend jaar zomer te gaan vliegen voor de vakantie.... Na de laatste keer dat ik vloog had ik plechtig gezworen nooit meer te gaan vliegen, dus die plechtige gelofte lever ik voor de liefde in. De liefde laat me vliegen... Zou er een verband zijn tussen niet willen vliegen en niet bij die blauwe hemel te willen zijn, omdat "zij" daar is?
Het lastige van psycholoog zijn is dat je ook jezelf zoveel vragen kunt stellen waar je het antwoord niet op weet.....