Ton's Blog

Gewoon doorlopen

2008-02-15T00:28:00.004+01:00

Ik ga jullie (nog niet) vermoeien met de ellende van de afgelopen maanden (site, prive). Dat zal de komende blogs vanzelf wel doordruppelen en ik heb geen zin in een klaagzang daarover, dat spreid ik liever...
Ondanks alles heb ik vandaag, nadat ik Lucas naar school had gebracht, mijn eerste stappen richting de vierdaagse gezet. Samen met Willy (bijna 25 jaar ouder dan ik, maar ervaren vierdaagse loper) de "Ronde van Helmond" gelopen. Al na 1 kilometer realiseerde ik me dat zijn tempo tegen het barbaarse aan was... "Is dit het vierdaagsetempo?" vroeg ik. "Nou, normaal..." zei hij (en ik was even gerustgesteld), "gaat het wel ietsje sneller"(en daar ging dat aangename gevoel....). En omdat ik het nu laat is terwijl ik dit typ, en omdat mijn knieën en spieren mij informeren over mijn ongetraindheid, en omdat onder beide hakken fraaie blaren zitten, laat ik het hier even bij. Maar met die vierdaagse zijn we nog niet klaar.
Wat zouden jullie zeggen van een vierdaagse, met op de intocht een een stuk of wat deelnemers in een "Snapjijhet?" T-shirt?En wie is Willy, buiten het feit dat ie wat ouder is en vaker vierdaagses liep? Ik hou jullie op de hoogte... Via Willy heb ik in ieder geval een weer de mogelijkheid gekregen iets over rouw na zelfdoding te kunnen vertellen voor een groep van pakweg 40 personen. Wordt dus vervolgd...

P.S. O ja... ik heb Marion toegezegd volgend jaar zomer te gaan vliegen voor de vakantie.... Na de laatste keer dat ik vloog had ik plechtig gezworen nooit meer te gaan vliegen, dus die plechtige gelofte lever ik voor de liefde in. De liefde laat me vliegen... Zou er een verband zijn tussen niet willen vliegen en niet bij die blauwe hemel te willen zijn, omdat "zij" daar is?
Het lastige van psycholoog zijn is dat je ook jezelf zoveel vragen kunt stellen waar je het antwoord niet op weet.....

Welkom S

2007-12-26T11:45:00.000+01:00

Nadelen hebben ook voordelen. Cruyff zei het al. Marion en ik hebben in ieder geval geen discussie over waar we gaan eten op eerste kerstdag. Haar ouders kennen geen concurrentie van de mijne, althans niet als het hierom gaat. Na lekker te hebben uitgeslapen (waarbij ik overigens weer in een snurk periode zit, dus gedurende de nacht zijn er nogal wat changementen...) togen we naar het zuiden. Daar aangekomen bleek haar vader voor de gelegenheid zich letterlijk in de vinger te hebben gesneden zodat voor mij een rol als "assistent-to" was weggelegd, naast de rol van kok in de gangen die ons reeds waren toebedeeld. Kortom: lang en lekker eten in "Huize Hurk", tesamen met de zussen van Marion en 'zwager'. Dit tussen aanhalingstekens omdat ondanks het sterke kerst-ritueel de overige christelijke rituelen niet worden aangehangen in de familie: trouwen komt er maar niet van... Rond een uurtje of vijf de eerste amuses en na twaalfen aan de koffie. Bijna een volledige werkdagen besteed aan koken en eten.

Zo rond half twee ´s nachts kwamen we thuis. Ik kan het dan niet laten even op de site te kijken om te zien of er nog iemand in deze dagen de site heeft bezocht. Het bleken niet veel mensen te zijn, zoals ik ook al had gedacht. Maar op het forum zag ik dat er één iemand was die zich had aangemeld op het forum, op eerste kerstdag. Iemand, ergens in dit land, bedacht zich op eerste kerstdag, waarschijnlijk met ambivalente gevoelens, te gaan zoeken op internet naar zelfdoding of rouw na zelfdoding en meldde zich aan voor het forum. Daarom: van harte welkom, 'Saske71'. Ik hoop dat je hier vindt wat je nodig hebt.

Zuylen

2007-12-19T00:14:00.000+01:00

Zuylen is een uitvaartondernemingen die ook lezingen organiseert, maar dan andere dan die ik "gebruikelijk" doe. Ze hebben in de regel de wat grotere namen uit het vak en het feit dat ik me daartussen zag staan streelde mijn ego, maar bezorgde me ook wel de zenuwen. Omdat de kans bestond dat er enkele honderden bezoekers zouden komen moest ik mijn verhaal ook drastisch aanpassen, want het normaal gesproken interactieve karakter van een bijeenkomst zou ik gegeven deze grote groep niet kunnen handhaven. Kortom: flink wat gesleuteld aan de lezing en op hoop van zegen naar Breda.

Gelukkig begon de zondag goed: een stralend blauwe hemel (mams kijkt dan mee...) Op de heenweg tweemaal misgereden (de TonTon zat aan het stuur...) en dus 20 minuten later dan ik wilde.... Marion was mee, maar verwerkte naast me de kater van de avond ervoor (PWC gala...) door een diepe slaap... enfin.. uiteindelijk toch aangekomen en nog genoeg tijd om de spullen op te bouwen.

Belangrijk, cruciaal bij een lezing is mijn gevoel wat ik heb bij de ontvangst. George (de uitvaartbegeleider van Zuylen die het op zich heeft genomen deze lezingen te organiseren) stond me op te wachten en ook dat moment voelde goed. (overigens, en verder volledig irrelevant, en vooral mijn advies niet opvolgen: bel die man eens op! Hij heeft een prachtige stem! Lijkt zo uit een radioprogramma gekropen. Ik zou willen dat mijn stem zo prachtig sonoor klonk). Bij het opbouwen van mijn spulletjes ook overlegd met de man van het geluid: Dré. Musicus, maar niet te beroerd om op de vrije zondag aan de knoppen te zitten. Dré belichaamt het archetype van de pianist: grote zwarte -beetje warrige, krullen, pretoogjes en een soort fluwelen pak wat je bij Setpoint niet zou tegenkomen. Je ziet hem langzaam voorover vallen in de vleugel wanneer hij al spelend zelf wegdrijft op Chopin. Archetype Dré blijkt getrouwd te zijn met het archetype van een kunstenares die ook aanwezig was. Daarnaast ook andere medewerkers van Zuylen voor de ontvangst van de bezoekers, een boekhandel toont boeken, kortom: hier is men serieus bezig.

Serieus is niet het enige. Ook de aankleding van de ruimte. Het kaarsje dat terloops, maar wel voorbedacht wordt aangestoken, de muziek (Satie, gymnopedies als ik het goed heb) voor een uiteindelijk serene sfeer. Als dat er is, en de voorbereiding is zo, dan zijn alle voortekenen goed.

Enfn, bij het begin van de lezing, zelf wat grappen gemaakt over de wireless microfoon met de zaal en doordat iedereen daar eigenlijk door alle voorbereiding van de organisator in rust en veiligheid zit, is de sfeer goed. Goed is open, enigszins gewijd. Mijn grap over de microfoon breekt de spanning die iedereen toch wel voelt.

De lezing ging goed: ik had veel van de informatie "versierd" met foto's, beelden van internet om zo betekenis te geven aan zelfdoding en rouw na zelfdoding. Daarnaast kon ik ook de slag maken naar het rouwen-met-hoop-omgeven. Dit terwijl de bezoekers ook hun verhaal (of stukjes) konden doen, met al het verdriet dat er ook in die verhalen zit. En in de pauze: muziek van Wim Mertens... wat wil je nog meer...

En naderhand met alle Zuylen medewerkers een broodje in een aparte ruimte, wijntje erbij, napraten oftewel: gewoon gezellig, gemoedelijk, knus bijna. Met moeite kon ik me losmaken uit mijn stoel terug te gaan naar Nijmegen. En nu, enkele dagen later, kijk ik er met een heel warm gevoel op terug. Een zeer geslaagde dag voor mij en hopelijk voor iedereen die er aanwezig was.

Samen

2007-12-13T23:19:00.000+01:00

Onlangs twee uur zitten skypen met Fred. Webcam erbij, dus we konden elkaar zien roken en drinken. Korte onderbrekingen door Fred: even naar Loontje.. ben zo terug... even biertje pakken... zo terug. Korte onderbreking door Ton: even grappa inschenken...zo terug... even sigaretje maken... zo terug.

Zo gaat het dus, achter de schermen van Snap Jij Het. Achter de schermen vormen Fred en ik geen eenheid. Ik ben eigenwijs en hij is een drammer. Wie me het verschil kan uitleggen mailt me maar. Het is natuurlijk wel helder dat mijn eigenwijsheid niet zozeer een probleem is, maar wel zijn drammerigheid... Ik geef een voorbeeld. Paulien (een zeer trouwe en waardevolle deelnemer aan het forum) had gesuggereerd dat er een ontmoetingsdag zou moeten komen. Fred en ik spraken daarover met hem, op de Skype. Ik suggereerde wat locaties, waaronder rouwcentra van uitvaartorganisaties waar ik vaak lezingen voor geef. Fred protesteerde, want het zou niet passen bij ons. We moeten ons daar los van maken vindt hij, want we zijn snapjijhet. Terwijl ik zoek ben naar goedkope locaties van organisaties die ons gunstig gezind zijn om de kosten te drukken.

Natuurlijk heb ik gelijk: de kosten zijn belangrijk, en het groeit ons niet op de rug. Maar hij heeft gelijker (jaja... neologismen... ik schud ze zo uit mijn mouw). Wij staan niet voor de uitvaartcentra, voor de dood... voor afscheid... wij staan voor hoop, kracht, voor opnieuw beginnen, voor een hernieuwd samenzijn, voor begin, niet voor einde... We staan ook voor pijn, voor verdriet. Natuurlijk. Kijk, lees het forum. Voel de verhalen, voel het leed. Maar we staan ook voor de kracht om er iets van proberen te maken. En kijk daarvoor ook maar op het forum. Iedereen die zich daarvoor inzet, de wil om er iets van te maken. De wil, ondanks misverstanden, om elkaar te helpen. De wil tot "samen", elkaar helpen, ondersteunen. Ook dat lees je in het forum.

Dat laatste is waarschijnlijk wat heeft ontbroken bij degenen die ons hebben verlaten. Het gevoel dat je er samen uit kunt komen, dat samenwerken, samen voelen, leidt tot meer in het leven. Dat de ander je kan helpen ondanks een diep gevoel dat je kunt hebben dat niemand je kan helpen.

Afgelopen dinsdag had ik de laatste bijeenkomst van de eerste lotgenotengroep die ik heb begeleid. Het was wederom een goede, waardevolle bijeenkomst. Evaluatief was iedereen tevreden, en iedereen had ervaren hoe goed het was om met anderen te spreken en te "doen" over het rouwen na zelfdoding. Ikzelf heb ook mogen ervaren hoe prettig het was de lotgenotengroep te begeleiden samen met Wim (van de stichting Humanitas).

We gaan naar de donkere dagen voor kerst. Ik hoop dat iedereen die dit leest het "samen" gevoel heeft in deze dagen.

Extreme mouth-over

2007-11-23T11:40:00.000+01:00

Het foto'tje geeft een groot deel van de afgelopen week weer. Tien jaar achterstallig onderhoud en grote angsten zijn voor het grootste deel weggewerkt. Daarnaast ook heel wat tandplaque, tandsteen en andere elllende verwijderd. Een ieder die me kent weet dat mijn gebit de sporen van roken en koffie duidelijk liet zien, maar daar is vrijwel niets van over (van die sporen dan...). Ik kan weer zonder gene lachen...Ook een verstandskies die zijn waarde meer dan verloren had (voor zover die dat ooit had gehad) is verdwenen (als een klein kind - terecht overigens - kreeg ik de kies mee. De wortels waren wit en ook nog een heel klein stukje ook van de kies, maar het grootste deel was zwart.... gatverderrie. Overige details laat ik achterwege, maar fris was 't allemaal niet.) Dit alles na in een week tijd tweemaal de tandarts bezocht te hebben en tweemaal de mondhygieniste. Die raadde me overigens aan elke kwartaal langs te komen, want de aanslag hecht zich aan mijn gebit in zo'n tempo dat er bijna niet tegenop is te poetsen. Nou... dat zullen we dan maar eens doen... en gelijk even die reclamespot voor Macleans afbellen... was toch niet zo'n goed idee. Enfin... ik kan nu zonder me te schamen weer met "mijn bek vol tanden staan". Mmmm.... we zien over een tijdje wel of dat eigenlijk wel een voordeel is....

Vluchten

2007-11-20T16:30:00.000+01:00

De verdoving is uitgewerkt, ik kan gewoon werken: het eerst tandartsbezoek is achter de rug! Hoe triviaal om hierover te schrijven als ik de geanimeerde discussies op het forum lees, maar toch... deze blog mocht over meer gaan, en de tandarts achtervolgt me al langer dan mijn moeder..Eigenlijk een bizarre vergelijking en toch ook weer niet. Voor de tandarts kon ik tien jaar vluchten en dat heb ik hartstochtelijk gedaan. Voor mijn moeder kon ik niet vluchten. Misschien is het nu naar de tandarts gaan wel symbolisch in relatie tot mijn moeder. Ik hoef niet meer te vluchten. Noch voor de tandarts, noch voor mijn moeder. Aan de ander kant: misschien zijn er geen uitvluchten meer...
Mocht voorgaande toch warrig zijn, dan werkte de verdoving toch nog...

De afgelopen dagen en de komende...

2007-11-19T10:39:00.000+01:00

Vorige week donderdagavond weer een lezing gehad in Utrecht. Verrassend was het aantal vooraanmeldingen: 17 (of 19) in het totaal: zoveel heb ik er nog nooit gehad. Het ging op zich wel aardig, maar het kostte me moeite de zaal te "pakken". Had mede met de ruimte te maken die erg hol klonk, waardoor ik ook nogal wat nagalm had. Ik had ook achter het katheder kunnen gaan staan, maar daar wordt ik in de regel wat iebelig van.
Ander element is ook de vragen die je krijgt. Ik merk dat hoe verder mensen van het onderwerp afstaan, hoe beschouwender de vragen worden. Omdat de lezingen openstaan voor iedereen komen er dus mensen die nog geen twee maanden geleden iemand hebben verloren tot aan mensen die uit een bijna academische belangstelling de lezing bezoeken. De eerste groep is vaak wat minder geïnteresseerd in de vragen van de tweede groep, wat ik me ook wel weer kan voorstellen. Als je twee maanden geleden je vader hebt verloren heb je misschien niet zoveel interesse in de schaamtecultuur van de Japanners, noch in de overlijdensrituelen van oude Indianen enkele eeuwen geleden... Ik moet nog eens nadenken hoe hiermee om te gaan.
Verder de dag erna: de eerste van een vier (jaja) bezoeken aan de mondhygieniste/tandarts. Deze week volgen er nog drie en ik ben best wel nerveus. Het eerste bezoek viel mee en ik durf rechts weer te lachen. Want ze heeft de rechterkant van mijn gebit onder handen genomen en de linkerkant dus niet. Wel een beetje een raar gezicht... Eenmaal ontdaan van nicotine-, koffie-, wijn, en andere aanslag blijk ik best een aardig bekkie met tanden te hebben. Weer een angst overwonnen binnenkort. Voor je het weet stap ik in een vliegtuig....

Echt niet...

Innemen en innemendheid

2007-11-11T20:54:00.000+01:00

Afgelopen donderdag gaf ik een lezing in Groningen. Door het slechte weer was ik een paar minuten voor aanvang pas aanwezig en dus te weinig tijd voor het opbouwen. Uiteindelijk een kwartier te laat begonnen maar dat was gelukkig geen probleem voor de aanwezigen.
In de lezing probeer ik altijd zo zorgvuldig mogelijk mijn woorden te wegen. Zelfdoding bijvoorbeeld is een woord wat ik me heb aangeleerd omdat zelfmoord zo agressief klinkt. Dit terwijl ikzelf het woord zelfdoding weer wat kil vind klinken, wat afstandelijk. Begin dit jaar zat er bij een lezing iemand die vond dat ik het woord zelfdoding niet mocht gebruiken.... dan wordt het dus wel moeilijk... Maar goed, ik heb geprobeerd om andere woorden te kiezen en uiteindelijk was deze man erg tevreden over de bijeenkomst. Terug naar Groningen. Na de pauze, hadden we het over de lengte van een rouwproces. Ik vertelde dat dat zo maar meer dan vijf jaar kon duren, dus als het rouw na zelfdoding betreft "kun je daar wel een paar weken bij optellen, daar kun je vergif op innemen..." Ik draaide me om en liep naar mijn pc en ik schrok van wat ik daarjuist had gezegd. Achter me bij de aanwezigen wat gelach. Ik draaide me om en zei onmiddellijk dat het er zomaar uitfloepte en dat ik er zelf van schrok. De aanwezigen bleven een beetje doorlachen. Ze namen het me niet kwalijk, godzijdank.

Deze week reageerde ik ook op een mail die ik had gekregen van een nabestaande. Dit doe ik vaak vanuit mijn gevoel: mijn ervaring is dat als je het goed bedoelt het ook wel zo overkomt. Dat was nu niet het geval en een bozige mail van de nabestaande was het resultaat.

Ergens in Groningen heeft iets mij gered wat mij in de mail in de steek heeft gelegenheid. Dat zal wel de innemendheid zijn geweest. Denk ik. Hoop ik. Mij is blijkbaar niets menselijks vreemd.

Mijn tenen zijn even leeg

2007-10-25T00:06:00.000+02:00

Vandaag is Lucas er weer. 's Ochtends had hij gezwommen met een vriendje en ik haalde hem daar op. Kort daarvoor had ik een man aan de telefoon, nabestaande, en die was danig op zoek naar hulp. Ik heb voor hem gebeld met een instantie in zijn woonplaats en weer gemerkt hoe het werkt in de reguliere gezondheidszorg.

U wilt meneer X spreken? Die is er niet.
- (ik) Wanneer dan wel
Hele dag niet
- (ik) en morgen?
Morgen wel
- (ik) dus vandaag geen hulp voor nabestaanden?
Het spijt mij zeer meneer
- (ik) mij ook. Ik ben blij dat ik bel en niet die man voor wie ik dit op dit moment doe. Die man was al lang boos geworden
Dat begrijp ik meneer..

Ach... zo gaat het. De mevrouw die ik aan de telefoon had van de betreffende instantie begreep me ook wel. Wat me stoort is (en ik heb een verkorte weergave van het gesprek gegeven) dat je een instantie belt en dan via drie doorverwijzingen uiteindelijk met een receptie wordt verbonden die ook van toeten noch blazen weet. Wat ik mis een enige mate van klantgerichtheid, enige mate van meevoelen met een mens in nood die misschien aan de andere kant van de lijn zit. Ik haak niet af in zo'n gesprek, maar ik weet zeker dat de man voor wie ik belde de hoorn er al op had gegooid. Er valt nog een wereld te winnen....
Maar goed. Daarna haalde ik Lucas op en die weer zweeg weer in alle talen. Als opvoeder en als vader kan ik daar wel mee uit de voeten, maar als mens nu even niet. Ik zal jullie de details besparen (en vooral ook mezelf die details besparen) maar ik was even niet zo'n goede pedagogische vader vanmiddag. Vanaf het moment dat zijn moeder en ik niet meer samenwoonden heb ik voor hem moeten vechten en dat vechten duurt tot op de dag van vandaag. Ik doe mijn best om een goede vader te zijn, maar ik ben en kan niet alles en ik heb er ook niet de tijd voor. Maar dat laatste is bullshit: ik kan gewoon niet alles. Ben geen vader die er makkelijk een hele middag op los "lego-t". Ben best leuk met kinderen (heel leuk zelfs, al zeg ik het zelf) maar dat zit 'm niet in mijn speelvaardigheden. En dat wordt fijngevoelig opgemerkt door Lucas.

Dus terwijl ik mijn vrije tijd besteed aan nabestaanden na zelfdoding, mede om de geschiedenis enige zin te geven, wordt ik als het gaat om de toekomst genadeloos afgeserveerd als niet-spelende en dus niet leuke vader. En op zo'n moment moet het allemaal uit mijn tenen komen. En die waren net even leeg.

Later hebben we het maar 's besproken zoals het een goede vader en zijn achtjarige zoon betaamt. Toen wat knuffels, en een paar keer "ik hou van jou lieve jongen", en daarna hebben we samen gekookt. En na het eten hebben we gedaan wat wel wél samen delen: samen naar Animal Planet en NCG gekeken. We genieten beiden van die filmpjes over dieren die we nog nooit in het echt hebben gezien en waarschijnlijk ook niet zullen zien. Voor Lucas was het allemaal weer goed, we lagen knus op de bank, en voor mij was het dus ook weer goed. Hij heeft geen last van wat gebeurd is, van geschiedenis. Hij heeft alleen maar toekomst. Je zou kunnen zeggen dat dat logisch is, gezien zijn leeftijd. Je zou ook kunnen zeggen dat het wijsheid is.

Voor een ieder die dit leest: ik wens jullie de wijsheid toe die ik vandaag aangereikt kreeg van een jochie van acht. Toekomst, berg je. Ik kom eraan...

1500

2007-10-23T22:14:00.001+02:00

Afgelopen dagen erg druk geweest met vrijwel vanalles. Vandaag financiën op orde gemaakt, nu alleen nog alles verzamelen voor de accountant, is altijd een rotklus. Ook moet ik nog wat facturen schrijven en zo en dat is gegeven de financiële situatie niet onbelangrijk. Verder nu bij een stuk of vijf klussen ijzers in het vuur, dus ik hoop dat er snel wat loskomt.
De tellerstand van de site begint leuk op te lopen. Hadden we er over het eerst half jaar 1000, nu lijkt het binnen een maand met is het 500 op te lopen. Ik hoop dat terwijl ik dit typ nummer 1500 langskomt. We worden steeds beter ontdekt. Als je googled (schrijf je dat zo?) staan we met “rouw na zelfdoding” op de vijfde plaats… Bij de politie heb ik inmiddels een ingang (tsjonge, het was heel erg moeilijk daar de juiste persoon te vinden) om te kijken of ik daar iets zou kunnen doen.
Vorige week woensdag was mijn moeder op de kop af 10 jaar overleden. Ik heb de dag in stilte doorgebracht. Het was niet zo’n mooi weer dus ik heb niet veel gedaan (meestal neem ik me voor iets bijzonders te gaan doen en doe dat vervolgens dan niet, nu had ik me niet voorgenomen iets bijzonders te gaan doen, en heb ik dus wel mijn voornemen uit laten komen…). In de nacht van 16 op 17 oktober nog wel ingebeld op een radioprogramma waar ik mogelijkheden zag reclame te maken en gelijk weer tientallen mensen naar de site weten te brengen…
En verder… ga ik over een paar dagen er even tussenuit, ook al kan de portefeuille dat niet zo goed verdragen. Met Marion en Lucas naar Parijs. In la douce France zal ik verjaren tot een 41-jarige. De tijd tikt gewoon door…
Ik ga nu dit blogtekstje plaatsen in mijn blog. De teller staat nog steeds op 1499. Misschien wil de 1500-ste bezoeker mij ’s mailen?

Eindelijk

2007-10-16T19:48:00.000+02:00

Nog nooit zo kort geblogd, maar niet minder interessant: ben naar de tandarts geweest. Het viel mee en over een paar weken ga ik gedurende een periode van negen dagen vier keer op bezoek, en dan kan ik weer lachen....

Trockne die Tränen

2007-09-27T15:42:00.000+02:00

Doorstomen…Sturm und Drang
Nu even echt kort… zei ik de vorige keer ook al, en toen werd het een lang stuk. Keek net even op de site en las dat een paar mensen helemaal blij wordt van de site. Daar doen we het dus voor. Fred heeft de chat gelanceerd, die nog in de experimentele fase verkeerd. Erg komisch om te lezen wat er tot nu toe gechat wordt. Veel geharrewar…. Ben zelf niet zo’n chatter, maar ik ben ook niet een model mens..
Belangrijk van de afgelopen week is natuurlijk de start van de lotgenotengroep. De eerste bijeenkomst is goed verlopen. Ik vind dat ik er niet al teveel over mag uitweiden hier, dus doe ik dat ook maar niet, maar het voelt goed. De lezingen gaan goed, de site wordt steeds beter en beter, en nu dus ook de lotgenotengroepen die zijn gestart: we stomen door. Ik wil nu doorstomen naar relaties met andere organisaties. Daarom gisteren ook overleg gehad met een GGZ instelling. Verder wil ik de politie ook gaan benaderen…
Verder van het het thuisfront: Lucas is er weer en dat voelt altijd fijn. Hij sliep weer lang vanochtend, maar we waren toch op tijd op school. Het poesje was vanochtend al weer binnen, erg grappig (een of ander zwerfkatje, dat we hebben geadopteerd). Moet met Lucas nog wel de boekbespreking oefenen en daar heeft hij, noch ik, zin in. Ook moet ik nog kleren met en voor hem kopen, want komend weekend vieren de ouders van Marion hun 40 jarig huwelijk en dan moet hij er natuurlijk wel tiptop bijlopen. Voorbereiding daarvoor kost ook Marion weer de nodige tijd, en daarvan is helaas niet veel beschikbaar. Gisteren hebben ze megalang doorgewerkt daar… Als ik denk aan het 40 jarig huwelijksfeest moet ik ook denken aan het 40 jarig huwelijk van mijn ouders. Was dit jaar tien jaar geleden, ik herinner me dat we toen met de hele familie in een hotel hebben gezeten. Een half jaar later was alles anders en werd duidelijk er nooit meer zo’n feest zou kunnen komen…
Alles werd anders brengt me bij “bleibt alles anders” – een lied van Herbert Grönemeyer. Vrijdag naar zijn concert geweest in de Heineken Music Hall met Marion. Het was weer geweldig. En laten we Herbert hier maar even citeren…

Es gibt viel zu verliern
Du kannst nur gewinnen
Genug is zuwenig
Oder es wird so wie so es war
Stillstand ist der tod
Geh voran, bleibt alles anders
Der erste stein fehlt in der Mauer
Der Durbruch is nah

Raar… krijg opeens tranen in mijn ogen als ik dit intik... nog maar een citaat dan uit hetzelfde lied..

Trockne die tränen
Zieh deine kreise
Der stille weg folgt dem
Sonnenaufgang leise
Und tanz den tanz auf dünnem eis

Tsja.. we dansen dus maar weer verder…

36 uur

2007-09-14T15:40:00.000+02:00

De afgelopen week is bijna geheel en al naar snap jij het toegegaan. Multi-tasking blijkt moeilijk…. In ieder geval is veel achterstallig onderhoud weer uitgevoerd en nu moet Fred dat nog verwerken. Boekenlijst is weer uitgebreid (met dank aan Paulien). Agenda komt weer terug, maar dan wat praktischer. Verhalen zijn aangevuld met nieuwe, indringende beschrijvingen van hoe het voelt als je iemand verliest. Steeds weer kippenvel. Fred gaat nog een foto plaatsen bij het verhaal van Marijke. Zo krijgt een verhaal een gezicht, vind ik zelf heel mooi. Maar niet iedereen wil dat natuurlijk. Trouwens, ik heb zelf ook een gezicht gekregen…. Marion heeft diverse foto’s van me gemaakt voor de folder van Zuylen en de mooiste hebben we ook maar op de site gezet.
Highlight is natuurlijk het forum. Aantal bezoekers steeg onmiddellijk, en in het begin was men super actief. Daarna zakte het iets in en nu trekt het weer aan. Het was Fred’s initiatief, maar op een gegeven moment zag ik Jacqueline wel heel veel schrijven. Het blijkt dat Fred haar rechten heeft gegeven om wat te modereren, want ze blijkt de nodige ervaring te hebben. Mooie is natuurlijk dat zo de site van de bezoekers wordt en dat is precies de bedoeling. Nu het forum loopt wordt de digitale begraafplaats het volgende project (ja Paulien, hij komt echt). Dat is echter een heel karwei, maar wel hartstikke mooi denk ik.
Verder nog veel dingen gedaan en geprobeerd. Wat niet gelukt is, is Paul de Leeuw interesseren voor een uitzending over zelfdoding, terwijl hij wel geinteresseerd is. Dat weet ik omdat hij de uitzending van “Na de diagnose” heeft nabesteld bij de EO. Hij leek me bij uitstek de taboe-doorbreker, maar helaas… de joligheid overheerst blijkbaar op dit moment bij zijn werk. Jammer… maar ik hou gewoon vol. Het is gestrand bij zijn naaste medewerker, dus het is nog maar zeer de vraag of hij zelf heeft besloten er niets mee te doen. Ik ga gewoon proberen achter zijn persoonlijke emailadres te komen… opgeven doe ik niet aan. Wat wel lukte was in een nachtelijke uitzending van Casa Luna op de radio te komen en daar dus ook verteld over snapjijhet. Gelijk 50 bezoekers op de site erbij… yes, yes.. de nacht… daar zitten ze… die nabestaanden… ik had het kunnen weten. Ook druk geweest met wikipedia: daarin staat nog zeer beperkte info over zelfdoding en al helemaal niets over rouw na zelfdoding. Maar de gebruikersgroep van dit onderwerp mieterde het plaatsen van mijn link er al direct af… helaas.. maar het inspireerde me wel een bijdrage te leveren dit “lemma” zoals het daar wordt genoemd. Via Paulien ook nog het adres gekregen van de documentaire maker van dag mams. Deze man moet ik ook nog benaderen, misschien kan hij me ook verder helpen met PR. En gegeven de manier waarop Victor Reinier deze weken in het nieuws komt, probeer ik die ook nog te pakken te krijgen. Kijk maar ‘ns op nu.nl. Ronduit achterlijke nieuwsgaring over zijn minnares die een poging heeft gedaan, die maar ’s goed laat zien hoe de stigmatisering in zijn werk gaat.
Ik heb nog wel weer duizend dingen te bloggen denk ik… maar ik ga zo eerst proberen nog een nieuwsbrief in elkaar te zetten. Heb diverse boeken gelezen in de afgelopen maanden en daar wil ik nog “kond van doen” (tussen aanhalingstekens, want ik vind het zo’n mooie uitdrukking… een ieder die mij kent weet met welke gezichtsuitdrukking ik hier achter de pc zit… Heb trouwens ook voor mezelf besloten dat ik een documentaire ga maken over mijn moeder. Ik hou van filmen, ik kan niet tekenen, beeldhouwen, knutselen, dichten… maar ik kan wel filmen. Ik maak er een lange termijn project van, en ga veel mensen interviewen, mooie beelden schieten over haar leven.. ik zie wel… het wordt mooi.
Oh ja.. en dan de stellingen.. Fred en ik bedachten het dat ik het interessant was elke week een stelling in het forum te deponeren om zo het gesprek op de site gaande te houden… moeten we ook nog regelen….
Op naar de dag van 36 uur……
Dag allemaal…..

Manmanman…. Discipline….

2007-06-20T00:37:00.000+02:00

Het is een rare tijd nu. Ben druk bezig werk te regelen voor na de vakantie, want er moet brood op de plank, en de projecten blijven uit. Al lijken de eerste lijntjes die ik heb uitgezet nu eindelijk iets op te leveren. Daarnaast huidige projecten goed afronden. Druk in de verschillende betekenissen die het woord kan hebben
Net toen ik zelf maar het eerste verhaal op de site plaatste –omdat dat nog niet storm liep- kwam het verhaal van Paulien. Via de mail kende ik haar al een beetje en ik ontmoette haar op de lezing die ik daar voor Monuta gaf. Tijdens de bijeenkomst kreeg ik door dat zij Paulien was omdat ze daar vertelde hoe haar dochter was overleden (wat op mij nogal veel indruk had gemaakt). Ze mailt zo nu en dan wat tips voor de site en dat is goed, want dan weten we tenminste nog dat we worden gelezen en bezocht (en het houdt mij scherp, geeft de betekenis aan van wat ik met Snap Jij Het aan het doen ben. Da’s belangrijk, zie mijn vorige blog tekst…..)
Aanstaande woensdag lezing in Leiderdorp, en voor 2008 maar liefste vijf in de achterhoek. Hartstikke mooi. Ben ik erg blij mee. Daarnaast ook nog een extra in de achterhoek maar die moet ik nog wat meer voorbereiden samen met de organisator. Ook Zuylen heeft nu een definitieve datum gepland en daar verheug ik me erg op: een zaal met zo rond de 300 man: spannend en indrukwekkend. Ook zag ik dat iemand die ik via de mail ken van de Universiteit van Groningen en zich daar bezig houdt met nabestaanden, ook op mijn lezing komt in Groningen, in november. Volgens jaar waarschijnlijk een workshop voor de Elisabeth Kubler Ross stichting… het loopt allemaal wel aardig… Kosten en baten lopen echter aardig uit de pas. Daar moet ik nog eens over nadenken.
Fred heeft het inmiddels ook druk krijg ik door. Rent, in plaats van kruipt, uit een dal… nu maar hopen dat ie niet uit Snap Jij Het rent… Zal wel loslopen.
En ikzelf… vond het verhaal schrijven best wel eh.. laten we zeggen.. indrukwekkend. Focust weer op de herinnering. Alles blijkt levendiger in mijn hoofd te zitten dan ik zo op het eerste oog dacht… Pen zomaar bijna drie A4tjes vol en dan laat ik nog ik-weet-niet-hoeveel weg uit het verhaal.. Mijn hoofd zit vol…. Vol met dekseltjes, dat blijkt. Til je er eentje op, komt er soms stoom uit. Zo bleek dus.. Ik hou jullie op de hoogte… beloof plechtig vaker te bloggen. Enne… mail mij maar gewoon, als het te lang duurt… ’s kijken wie dit nu allemaal leest…. Dag iedereen.

De Fred factor

2007-04-12T00:26:00.000+02:00

12 april 2007
Gelukkig zijn er altijd externe omstandigheden waaraan je zaken kunt wijten. In mijn geval: alleen mijn zaak draaiende proberen te houden en vrijwel niemand om op terug te vallen (dus vreselijk zielig ben je dan..) en daarnaast ook met snapjijhet het gevoel dat ik de Baron van Munchhauzen (schrijf je dat zo?) ben die zich aan zijn eigen haren uit het moeras moet trekken. En dan maar vechten tegen de lethargie. Door dit soort zaken daarom lang niet geblogd.. en da’s dodelijk voor een blog, want daarvoor moet je discipline hebben.
En dit allemaal terwijl het eigenlijk allemaal ook goed gaat. Nieuwe zaak loopt redelijk, lezingen gaan erg goed. Wat zit me in godsnaam in de weg dan? Ik weet het niet. Of eigenlijk wel… zo heel soms ben ik gewoon heel erg moe. Van alles en iedereen. Van tegenwind. In de regel heb ik altijd wel een extra blikje energie waardoor ik me door alles heensla, maar soms, heel soms is dat blikkie even leeg. Maar deze week na een middagdutje voelde ik opeens dat het over was. Het middagdutje duurde maar een half uur en ik droomde weer absurde dingen, maar bij het wakker worden voelde ik: “het is weg”. En als “het weg is”, dan “ben ik weer terug”.
Als het kompas weer werkt kom je als vanzelf weer op de goede route. En daar zat ook de Fred die me mailde om weer actie voor de website te gaan ontwikkelen. Vanavond samen weer wat goede dingen voor de site gedaan, nieuwe afspraak voor komende dinsdag gemaakt: aktie dus. En door dingen te doen kom ik verder. En niets menselijks is mij vreemd: ik heb soms ook anderen nodig die mij weer op het juiste spoor zetten. En deze week was dat de Fred. En dat allemaal zonder ingewikkelde gesprekken, gewoon door een mailtje met ongeveer de tekst: we moeten weer wat doen, anders verkloten we de zaak.
Dat is de Fred factor. En daar is – hoe is het mogelijk ! – een boekje over geschreven. Mail Fred maar, hij weet er alles van. En mocht je van deze blog weinig begrijpen: geen punt. Dan heb je niet iemand in je omgeving die de Fred factor heeft, of dan laat je je niet altijd helpen terwijl je dat wel nodig hebt. Ik gun je het eerste en als het laatste voor jij geldt: gun jezelf de hulp van anderen. Dat maakt het leven ietsje minder lastig.

Outlook weer opgelost

2007-02-12T15:48:00.000+01:00

Het outlook probleem is opgelost. Lijkt aan de server van Marion te liggen, want inloggen op een onbeveiligd netwerk van de buren of zo, zorgt ervoor dat ik wel kan mailen… nou ja, beter een goede buur dan een verre vriend.
De pest van dit bloggen is discipline. Ik had gezegd gisteravond nog een nieuwe tekst te maken en dat is er niet van gekomen. Moest nog wat werken en dan wordt het allemaal ff wat teveel. Heb in ieder geval wel een fijn weekend gehad. Lekker wezen touren met de Megane, en met Marion lekker gekookt, zonder aan South Beach te hoeven denken. Jamie’s kitchen was weer lekker en Marion en ik concludeerden dat we restaurantkwaliteit leveren…
Fred blijft aangenomen doorexperimenteren, da’s fijn. Ben blij dat ik dat niet hoef te doen, want dan zou ik me daar enorm in moeten verdiepen, en dat zou nu even teveel zijn. Moet hem vragen snel te regelen dat we via google ook te vinden zijn. www.snapjijhet.nl ingetikt in de search pagina van google leidt niet eens naar ons! Dus deze blogs worden dus door geen hond gelezen… hihihihi. Wacht maar af. Gelukkig is Fred een trouwe lezer (he Fred?)…
In de Marie-Clare (die leest Marion…) stond nog een interview met Lola Brood, dochter van Herman. Je kon het geen diepte interview noemen, maar ze zei een paar rake dingen. Het zou goed voor de site zijn als er bijvoorbeeld statements van “beroemde nabestaanden” op zouden staan, denk ik. Moet ik nog eens over nadenken. Ik kap ermee, ’t is half twee…tijd voor rust.. morgen weer een drukke dag..Next blog ws woensdagavond.

Het begin... problemen met outlook

2007-02-10T15:46:00.000+01:00

Ben ongelofelijk aan het klieren met Outlook. Wil nu een groep mensen mailen dat de site in de lucht is, en groepsmail lijkt me maar niet te lukken. Da’s balen, omdat ik graag wil dat maandag iedereen even gaat kijken. Nou ja, morgen maar ’s aan Marion vragen, die weet dat vast wel.
Gisteren tot half drie ’s nachts de site met Fred in elkaar gefietst. We zitten op planning. Heel geklooi, maar het lukt en ik ben er mee in mijn nopjes. Het heeft de goede uitstraling: zakelijk in vorm, persoonlijk in tekst. Zo persoonlijk dat er nog tikfoutjes in staan (bedankt zus).
Probleem is dat ik nu 1000 dingen wil doen (verder website teksten maken, groepsmail in outlook maken, flyers voor de lezingen, net aangeschafte literatuur lezen, uitzoeken hoe we hoog komen met googelen… en nog veel meer), maar ook moet proberen wat slaap te pakken. Maar het is moeilijk om met iets te stoppen als je zoveel nog wil doen. Lastig.
Eén ding is nu echter wel gelukt.
De eerste blogtekst is af. Mail ik nu naar Fred en dan hoop ik dat ‘ie ‘m er morgen op zet.
Zondag meer.