Gewoon doorlopen

Ik ga jullie (nog niet) vermoeien met de ellende van de afgelopen maanden (site, prive). Dat zal de komende blogs vanzelf wel doordruppelen en ik heb geen zin in een klaagzang daarover, dat spreid ik liever...
Ondanks alles heb ik vandaag, nadat ik Lucas naar school had gebracht, mijn eerste stappen richting de vierdaagse gezet. Samen met Willy (bijna 25 jaar ouder dan ik, maar ervaren vierdaagse loper) de "Ronde van Helmond" gelopen. Al na 1 kilometer realiseerde ik me dat zijn tempo tegen het barbaarse aan was... "Is dit het vierdaagsetempo?" vroeg ik. "Nou, normaal..." zei hij (en ik was even gerustgesteld), "gaat het wel ietsje sneller"(en daar ging dat aangename gevoel....). En omdat ik het nu laat is terwijl ik dit typ, en omdat mijn knieën en spieren mij informeren over mijn ongetraindheid, en omdat onder beide hakken fraaie blaren zitten, laat ik het hier even bij. Maar met die vierdaagse zijn we nog niet klaar.
Wat zouden jullie zeggen van een vierdaagse, met op de intocht een een stuk of wat deelnemers in een "Snapjijhet?" T-shirt?En wie is Willy, buiten het feit dat ie wat ouder is en vaker vierdaagses liep? Ik hou jullie op de hoogte... Via Willy heb ik in ieder geval een weer de mogelijkheid gekregen iets over rouw na zelfdoding te kunnen vertellen voor een groep van pakweg 40 personen. Wordt dus vervolgd...

P.S. O ja... ik heb Marion toegezegd volgend jaar zomer te gaan vliegen voor de vakantie.... Na de laatste keer dat ik vloog had ik plechtig gezworen nooit meer te gaan vliegen, dus die plechtige gelofte lever ik voor de liefde in. De liefde laat me vliegen... Zou er een verband zijn tussen niet willen vliegen en niet bij die blauwe hemel te willen zijn, omdat "zij" daar is?
Het lastige van psycholoog zijn is dat je ook jezelf zoveel vragen kunt stellen waar je het antwoord niet op weet.....

Welkom S

Nadelen hebben ook voordelen. Cruyff zei het al. Marion en ik hebben in ieder geval geen discussie over waar we gaan eten op eerste kerstdag. Haar ouders kennen geen concurrentie van de mijne, althans niet als het hierom gaat. Na lekker te hebben uitgeslapen (waarbij ik overigens weer in een snurk periode zit, dus gedurende de nacht zijn er nogal wat changementen...) togen we naar het zuiden. Daar aangekomen bleek haar vader voor de gelegenheid zich letterlijk in de vinger te hebben gesneden zodat voor mij een rol als "assistent-to" was weggelegd, naast de rol van kok in de gangen die ons reeds waren toebedeeld. Kortom: lang en lekker eten in "Huize Hurk", tesamen met de zussen van Marion en 'zwager'. Dit tussen aanhalingstekens omdat ondanks het sterke kerst-ritueel de overige christelijke rituelen niet worden aangehangen in de familie: trouwen komt er maar niet van... Rond een uurtje of vijf de eerste amuses en na twaalfen aan de koffie. Bijna een volledige werkdagen besteed aan koken en eten.

Zo rond half twee ´s nachts kwamen we thuis. Ik kan het dan niet laten even op de site te kijken om te zien of er nog iemand in deze dagen de site heeft bezocht. Het bleken niet veel mensen te zijn, zoals ik ook al had gedacht. Maar op het forum zag ik dat er één iemand was die zich had aangemeld op het forum, op eerste kerstdag. Iemand, ergens in dit land, bedacht zich op eerste kerstdag, waarschijnlijk met ambivalente gevoelens, te gaan zoeken op internet naar zelfdoding of rouw na zelfdoding en meldde zich aan voor het forum. Daarom: van harte welkom, 'Saske71'. Ik hoop dat je hier vindt wat je nodig hebt.

Zuylen

Zuylen is een uitvaartondernemingen die ook lezingen organiseert, maar dan andere dan die ik "gebruikelijk" doe. Ze hebben in de regel de wat grotere namen uit het vak en het feit dat ik me daartussen zag staan streelde mijn ego, maar bezorgde me ook wel de zenuwen. Omdat de kans bestond dat er enkele honderden bezoekers zouden komen moest ik mijn verhaal ook drastisch aanpassen, want het normaal gesproken interactieve karakter van een bijeenkomst zou ik gegeven deze grote groep niet kunnen handhaven. Kortom: flink wat gesleuteld aan de lezing en op hoop van zegen naar Breda.

Gelukkig begon de zondag goed: een stralend blauwe hemel (mams kijkt dan mee...) Op de heenweg tweemaal misgereden (de TonTon zat aan het stuur...) en dus 20 minuten later dan ik wilde.... Marion was mee, maar verwerkte naast me de kater van de avond ervoor (PWC gala...) door een diepe slaap... enfin.. uiteindelijk toch aangekomen en nog genoeg tijd om de spullen op te bouwen.

Belangrijk, cruciaal bij een lezing is mijn gevoel wat ik heb bij de ontvangst. George (de uitvaartbegeleider van Zuylen die het op zich heeft genomen deze lezingen te organiseren) stond me op te wachten en ook dat moment voelde goed. (overigens, en verder volledig irrelevant, en vooral mijn advies niet opvolgen: bel die man eens op! Hij heeft een prachtige stem! Lijkt zo uit een radioprogramma gekropen. Ik zou willen dat mijn stem zo prachtig sonoor klonk). Bij het opbouwen van mijn spulletjes ook overlegd met de man van het geluid: Dré. Musicus, maar niet te beroerd om op de vrije zondag aan de knoppen te zitten. Dré belichaamt het archetype van de pianist: grote zwarte -beetje warrige, krullen, pretoogjes en een soort fluwelen pak wat je bij Setpoint niet zou tegenkomen. Je ziet hem langzaam voorover vallen in de vleugel wanneer hij al spelend zelf wegdrijft op Chopin. Archetype Dré blijkt getrouwd te zijn met het archetype van een kunstenares die ook aanwezig was. Daarnaast ook andere medewerkers van Zuylen voor de ontvangst van de bezoekers, een boekhandel toont boeken, kortom: hier is men serieus bezig.

Serieus is niet het enige. Ook de aankleding van de ruimte. Het kaarsje dat terloops, maar wel voorbedacht wordt aangestoken, de muziek (Satie, gymnopedies als ik het goed heb) voor een uiteindelijk serene sfeer. Als dat er is, en de voorbereiding is zo, dan zijn alle voortekenen goed.


Enfn, bij het begin van de lezing, zelf wat grappen gemaakt over de wireless microfoon met de zaal en doordat iedereen daar eigenlijk door alle voorbereiding van de organisator in rust en veiligheid zit, is de sfeer goed. Goed is open, enigszins gewijd. Mijn grap over de microfoon breekt de spanning die iedereen toch wel voelt.

De lezing ging goed: ik had veel van de informatie "versierd" met foto's, beelden van internet om zo betekenis te geven aan zelfdoding en rouw na zelfdoding. Daarnaast kon ik ook de slag maken naar het rouwen-met-hoop-omgeven. Dit terwijl de bezoekers ook hun verhaal (of stukjes) konden doen, met al het verdriet dat er ook in die verhalen zit. En in de pauze: muziek van Wim Mertens... wat wil je nog meer...

En naderhand met alle Zuylen medewerkers een broodje in een aparte ruimte, wijntje erbij, napraten oftewel: gewoon gezellig, gemoedelijk, knus bijna. Met moeite kon ik me losmaken uit mijn stoel terug te gaan naar Nijmegen. En nu, enkele dagen later, kijk ik er met een heel warm gevoel op terug. Een zeer geslaagde dag voor mij en hopelijk voor iedereen die er aanwezig was.

Samen

Onlangs twee uur zitten skypen met Fred. Webcam erbij, dus we konden elkaar zien roken en drinken. Korte onderbrekingen door Fred: even naar Loontje.. ben zo terug... even biertje pakken... zo terug. Korte onderbreking door Ton: even grappa inschenken...zo terug... even sigaretje maken... zo terug.

Zo gaat het dus, achter de schermen van Snap Jij Het. Achter de schermen vormen Fred en ik geen eenheid. Ik ben eigenwijs en hij is een drammer. Wie me het verschil kan uitleggen mailt me maar. Het is natuurlijk wel helder dat mijn eigenwijsheid niet zozeer een probleem is, maar wel zijn drammerigheid... Ik geef een voorbeeld. Paulien (een zeer trouwe en waardevolle deelnemer aan het forum) had gesuggereerd dat er een ontmoetingsdag zou moeten komen. Fred en ik spraken daarover met hem, op de Skype. Ik suggereerde wat locaties, waaronder rouwcentra van uitvaartorganisaties waar ik vaak lezingen voor geef. Fred protesteerde, want het zou niet passen bij ons. We moeten ons daar los van maken vindt hij, want we zijn snapjijhet. Terwijl ik zoek ben naar goedkope locaties van organisaties die ons gunstig gezind zijn om de kosten te drukken.

Natuurlijk heb ik gelijk: de kosten zijn belangrijk, en het groeit ons niet op de rug. Maar hij heeft gelijker (jaja... neologismen... ik schud ze zo uit mijn mouw). Wij staan niet voor de uitvaartcentra, voor de dood... voor afscheid... wij staan voor hoop, kracht, voor opnieuw beginnen, voor een hernieuwd samenzijn, voor begin, niet voor einde... We staan ook voor pijn, voor verdriet. Natuurlijk. Kijk, lees het forum. Voel de verhalen, voel het leed. Maar we staan ook voor de kracht om er iets van proberen te maken. En kijk daarvoor ook maar op het forum. Iedereen die zich daarvoor inzet, de wil om er iets van te maken. De wil, ondanks misverstanden, om elkaar te helpen. De wil tot "samen", elkaar helpen, ondersteunen. Ook dat lees je in het forum.

Dat laatste is waarschijnlijk wat heeft ontbroken bij degenen die ons hebben verlaten. Het gevoel dat je er samen uit kunt komen, dat samenwerken, samen voelen, leidt tot meer in het leven. Dat de ander je kan helpen ondanks een diep gevoel dat je kunt hebben dat niemand je kan helpen.

Afgelopen dinsdag had ik de laatste bijeenkomst van de eerste lotgenotengroep die ik heb begeleid. Het was wederom een goede, waardevolle bijeenkomst. Evaluatief was iedereen tevreden, en iedereen had ervaren hoe goed het was om met anderen te spreken en te "doen" over het rouwen na zelfdoding. Ikzelf heb ook mogen ervaren hoe prettig het was de lotgenotengroep te begeleiden samen met Wim (van de stichting Humanitas).

We gaan naar de donkere dagen voor kerst. Ik hoop dat iedereen die dit leest het "samen" gevoel heeft in deze dagen.

Extreme mouth-over

Het foto'tje geeft een groot deel van de afgelopen week weer. Tien jaar achterstallig onderhoud en grote angsten zijn voor het grootste deel weggewerkt. Daarnaast ook heel wat tandplaque, tandsteen en andere elllende verwijderd. Een ieder die me kent weet dat mijn gebit de sporen van roken en koffie duidelijk liet zien, maar daar is vrijwel niets van over (van die sporen dan...). Ik kan weer zonder gene lachen...Ook een verstandskies die zijn waarde meer dan verloren had (voor zover die dat ooit had gehad) is verdwenen (als een klein kind - terecht overigens - kreeg ik de kies mee. De wortels waren wit en ook nog een heel klein stukje ook van de kies, maar het grootste deel was zwart.... gatverderrie. Overige details laat ik achterwege, maar fris was 't allemaal niet.) Dit alles na in een week tijd tweemaal de tandarts bezocht te hebben en tweemaal de mondhygieniste. Die raadde me overigens aan elke kwartaal langs te komen, want de aanslag hecht zich aan mijn gebit in zo'n tempo dat er bijna niet tegenop is te poetsen. Nou... dat zullen we dan maar eens doen... en gelijk even die reclamespot voor Macleans afbellen... was toch niet zo'n goed idee. Enfin... ik kan nu zonder me te schamen weer met "mijn bek vol tanden staan". Mmmm.... we zien over een tijdje wel of dat eigenlijk wel een voordeel is....

Vluchten

De verdoving is uitgewerkt, ik kan gewoon werken: het eerst tandartsbezoek is achter de rug! Hoe triviaal om hierover te schrijven als ik de geanimeerde discussies op het forum lees, maar toch... deze blog mocht over meer gaan, en de tandarts achtervolgt me al langer dan mijn moeder..Eigenlijk een bizarre vergelijking en toch ook weer niet. Voor de tandarts kon ik tien jaar vluchten en dat heb ik hartstochtelijk gedaan. Voor mijn moeder kon ik niet vluchten. Misschien is het nu naar de tandarts gaan wel symbolisch in relatie tot mijn moeder. Ik hoef niet meer te vluchten. Noch voor de tandarts, noch voor mijn moeder. Aan de ander kant: misschien zijn er geen uitvluchten meer...
Mocht voorgaande toch warrig zijn, dan werkte de verdoving toch nog...

De afgelopen dagen en de komende...

Vorige week donderdagavond weer een lezing gehad in Utrecht. Verrassend was het aantal vooraanmeldingen: 17 (of 19) in het totaal: zoveel heb ik er nog nooit gehad. Het ging op zich wel aardig, maar het kostte me moeite de zaal te "pakken". Had mede met de ruimte te maken die erg hol klonk, waardoor ik ook nogal wat nagalm had. Ik had ook achter het katheder kunnen gaan staan, maar daar wordt ik in de regel wat iebelig van.
Ander element is ook de vragen die je krijgt. Ik merk dat hoe verder mensen van het onderwerp afstaan, hoe beschouwender de vragen worden. Omdat de lezingen openstaan voor iedereen komen er dus mensen die nog geen twee maanden geleden iemand hebben verloren tot aan mensen die uit een bijna academische belangstelling de lezing bezoeken. De eerste groep is vaak wat minder geïnteresseerd in de vragen van de tweede groep, wat ik me ook wel weer kan voorstellen. Als je twee maanden geleden je vader hebt verloren heb je misschien niet zoveel interesse in de schaamtecultuur van de Japanners, noch in de overlijdensrituelen van oude Indianen enkele eeuwen geleden... Ik moet nog eens nadenken hoe hiermee om te gaan.
Verder de dag erna: de eerste van een vier (jaja) bezoeken aan de mondhygieniste/tandarts. Deze week volgen er nog drie en ik ben best wel nerveus. Het eerste bezoek viel mee en ik durf rechts weer te lachen. Want ze heeft de rechterkant van mijn gebit onder handen genomen en de linkerkant dus niet. Wel een beetje een raar gezicht... Eenmaal ontdaan van nicotine-, koffie-, wijn, en andere aanslag blijk ik best een aardig bekkie met tanden te hebben. Weer een angst overwonnen binnenkort. Voor je het weet stap ik in een vliegtuig....

Echt niet...